Je leerde me schrijven
taal van de liefde
Ook nu voel ik je Mont Blanc
krassen in mijn ziel
Ik kan niet stoppen
je naam te schrijven in rood
Inkt uit je pen droogt nooit op
onuitwisbaar
Een discours van levenslust
geen letter teveel
Ben slechts een schrijver van het gemis
een gemankeerde poging te herscheppen wat nu is weggelopen
Jij de dichter van het leven, dicteert nu de dood
Fluister zacht beheers je ijskoud mijn dromen
Ik grijp woordjes die je mij toewerpt
gretig als een jonge hond
Een kluif
waarop ik herkauw
bedenk bij iedere beet het vlees erbij
