Het leven gaat Door

Doorgaan!

Favouriete mantra van achterblijvers

De draad weer oppakken?

De ultieme ontkenning van J.

Het ‘leven’ schreeuwt mij toe

Houdt me wakker

Leidt me af

Soms met een dikke por in mijn zij

Ja ik loop al door,

waar ik eigenlijk stil wil zijn

Mijn ogen knipperen weer naar omgeving

Rust in het kijken voor altijd weg

Morning Rush

Zonder waarschuwing het huis uitgeslopen

een eerste keer zonder make-up

Een laatste keer, zonder mij

Onvoorbereid hol je duisternis tegemoet

Alles wat je dierbaar is achterlatend

Niet een keer tijd om nog om te kijken

mij een geruststellende blik te gunnen

Maar je was altijd beslist, in alles

Wat over blijft,

is lucht van afwezigheid

Zuurstof waar ik nu op teer

Donker Licht

Je maakte het licht al uit,

terwijl ik nog in de badkamer bezig was

Met de tandenborstel in de hand

maak ik het licht weer aan

Staar naar een leeg bed

Het voelt nog warm

Zie dat je je wekker dit keer niet hebt gezet

Wie maakt je nu wakker?

Mijn ogen sluiten zich niet meer

Het licht blijft aan

Crimineel

Wat heb je gedaan

Wat hebben wij gedaan

Alleen, zijn we aangedaan

Je grootste overtreding is dat je het leven omhelste

Mij daarbij

Wat je hart begeerde, pikte je brutaal in

Je was mijn klemptomaantje

Zelfs aan het eind,

heb je het kostbaarste wat ik had meegenomen

Een misdaad waar ik het gelukkige slachtoffer van ben

van Mij

Nergens anders dan bij mij

Nu je eindelijk stil ligt

Je magie blijft altijd rond mij heen cirkelen

Niets kan dat doorbreken

Een deel van mijn gebroken hart heb ik je meegeven

Samen vormt het nog steeds een geheel

Finn

Jij was haar nieuw begin en ‘einde’

Wat wij niet hadden maakte jij compleet

Van de vele paragrafen die we schreven

een bijzondere hoofdstuk

Het opende nieuwe deuren

Gaf diepgang in een uitzichtloos perspectief

Je hebt haar zoveel meer gegeven

Meer dan haar eigen lichaam heeft toegestaan

In jou blijft Jacqueline tante

ook zonder haar kippekontje

Pastiche

Praten over jou

Even frustrerend als het nafluiten van een symphony

Een dwangneurose geboren uit incompetentie

Tegen beter weten in herhalen wat zinloos is

Het leidt tot een destructieve reproductie van valse klanken

Hoog lied van onmacht

Tonen die het gehoor ongehoord indringend doorboren

Bespelen mijn gemoed

Je laatste couplet

De meeste ontroerende Adagio,

afgemaakt met een finale zucht

Applaus blijft uit

DWDD

Een landmark in ons dagelijks ritueel

Samen hangen aan de lippen van mijn grootste concurrent, Mathijs

Alleen, zie ik slechts zijn lippen bewegen

Zonder jou gekir, is mooi niets

Maar zelfs je verstilde schoonheid, stopt DWDD niet

Zomertijd duwt mij nog sneller van jou vandaan

Ik snak naar onze lente, eeuwig opnieuw.

Leeuwin

Terwijl jij het verschil maakte,

tussen leven en dood.

Vocht voor twee

Zelf toen, was je er helemaal voor mij

Een wrede waarheid rest

Wij

Glimlach

Echte liefde, heb ik gekend

Pijn is het wisselgeld bij inlevering

Gedeelde herinneringen versnijden de ziel

Maar diepe dank blijft onbekrast

Te weten oprecht geliefd te zijn,

is dat het verschil tussen leven en dood?

Bedankt dat je mijn venster wilde zijn op de wereld die we veroverden

De vergezichten die niet begraven worden

Ook meters onder de grond,

blijven ze het licht zien

De wereld alleen door jou ogen

Een glimlach, “gulumse” blijvend

Valkenburg

Vallei van mijn lief

Ligt erbij als een dief

Thuiskomen wordt thuis gaan

Elke steen getuige net zoals de maan

Terugkeer naar de geboorteplaats van onze liefde

Einde van een horizon

Een nieuwe ochtend

Mijn ogen volgen de kreukels in mijn kussen

Aan het einde steek ik over naar die van jou naast me

Waar onze slaperige ogen vroeger elkaar omhelsden

kijk ik nu uit op een hori-zonder

Een vergezicht ononderbroken door jou

Ik knijp de slaap uit mijn ogen

Tussen mijn wimpers zie jou schaduw

Op een roerloos kussen

Mijn nieuwe einder

Eerste Keer

Het einde onherroepelijk een nieuw begin

Samen zijn, staat tegenover wat ik nu ben

Onze geschiedenis van 35 jaar

Nu zonder jou handschrift

Elke herkenning, herinnering en gedeelde ervaring

nu een afgesneden novum

Cesuur in gevoel, blik of reuk

voor of na jou

Wat rest is een verdoofde wereld

Woordenboom

Verdriet is productief

Op vergane grond groeien nieuwe wortels en takken

Hoe meer tranen plengen

Des te uitbundiger de oogst

Zoete herinneringen, zilte ervaringen, zure vruchten

In concurrentie om geplukt te worden

Groen en rood lopen doorelkaar

Ze zijn me allemaal even dierbaar

Vitaminebommen voor het gevoel

Coronaire explosies tot gevolg

Onschadelijk voor de meesten

intens voor enkelen

Ramptoerist

Fukushima '0'

Verlies is een tektonisch proces

Pijn schuurt langs geologisch platen

Ze bouwen spanning op

Altijd sneller dan gedacht komt de knal

Na het hoogtepunt volgt een emotionele implosie

Een tergende stilte,

dat het afscheuren van wij en mij definitief markeert

Gevoelens stollen, herinneringen koken na,

de hunkering naar de climax borrelt door

Onze laatste uren in slow motion keer op keer

Ik blijf hangen in het moment

Jij drijft zwijgend verder van af

De repetitie van verdriet laat zich ontmaskeren,

een banale ontkenning van de onherroepelijke breuk

Ik ben slechts ramptoerist van ons verleden

Genealogie van het einde

Waar je ligt

Het bed is verplaatst

Bloemen vormen een deken van warmte

Ieder stuk benadrukt wat ik in je zocht

Verkleuring van de blaadjes kondigen aan dat een nieuwe einde intreed

Afscheid nemen blijkt een lange trap naar beneden,

elke trede kent zijn eigen hoogte en diepte,

zijn eigen ritme en klank.

Ik wil zo graag naar je toe

Liefst zou ik alle treden willen overslaan

de laatste tree overstappen, jou opnieuw ontmoeten

Maar ben je daar dan ook

ook weer voor mij?

Ik huil dat 35 jaar nog niet voldoende waren,

ik huil omdat ik bang ben voor al die treden die nog komen gaan,

zonder einde

Zonder jou

Ik draai me om

Revisited

Op weg naar de Nieuwe Ooster

De aanhouden de zon

verdrijft de mist in mijn hoofd

Ik geniet van de zon en lach

struikelen over verdriet

Zie mezelf als vreemde

Bij je nieuwe plek aangekomen voelt als onverwachts bezoek

thuis heeft een nieuwe betekenis

Nee, ik ben mijn sleutels niet vergeten

deze sleutels heb je mij niet meegegeven

Ik zal het zonder moeten doen

Stap voor stap loop ik weer van je vandaan

Niet instaat te bedenken welke richting ik uit moet

Alle wegen leiden uiteindelijk naar ...

EXIT

Goedemorgen

Goedemorgen lief

Was het steevast 365 dagen per jaar

Een ritueel dat de geruststelling gaf dat er ook weer een morgen is

Samen en nooit anders

Nu je er niet meer bent lijken de ochtenden niet anders dan de avonden

Wat ons zo dicht bijelkaar bracht was het vanzelfsprekende

Het doorleven van onze dagelijkse intieme sleur

Een sleur dat ik graag wenste te doorbreken

maar waar ik nu naar terugverlang

Jacqie ik wil je weer zien zonder make up

ik mis je ochtend geur

Ik sta op met je strakke gezicht op mijn netvlies

urenlang heb ik er naast gelegen

in de hoop dat het niet waar is

het is ook niet waar

Dat was jij niet die daar lag

maar mijn angst

de angst voor een morgen zonder jou

Stalker

Ik blijf je schaduwen
Maar wie is hier de schaduw?

Geduldig wachten in de struiken
Licht trekt zich terug

Ik denk zeker te weten waar je bent
turen naar de plek waar ik je het laatste zag

Op de tast graaf ik naar bewijs
Ongevraagd en onophoudelijk val ik je lastig

Niemand die me wegjaagt

Geen angst, ik ben er nog.